تأمل — سخنی که به قرعه درآمد
هر قدر بخواهید اینجا بمانید
هر روز آنجا آورده میشد، در میان گدایان نهاده میشد، پاهایش از رحم مادرش بیفایده، دستانش گشوده برای سکههای مسی پرهیزکاران.
در دروازهای که زیبایش میخوانند، مردی بود که هرگز راه نرفته بود. هر روز آنجا آورده میشد، در میان گدایان نهاده میشد، پاهایش از رحم مادرش بیفایده، دستانش گشوده برای سکههای مسی پرهیزکاران. سالها او را نگریسته بودم، آن صبر ویژهاش، آن دردی خاص مردی که آموخته از جهان جز رحمتهای کوچک انتظاری نداشته باشد. نام مرا نمیدانست. گرسنگی را میدانست، و صدای صندلها بر سنگ، و شرم همیشه بالا نگریستن را.
بنشین. اگر میتوانی گوشی را وارونه روی میز بگذار.
پایینتر یک جمله هست، همین لحظه از میان همهٔ شگفتیهای نوشتهشده در این صفحات بیرون کشیده شده. نه انسانی آن را برای تو برگزیده، نه الگوریتمی که چیزی دربارهٔ تو بداند. همانگونه که هست بپذیرش.
با دایره نفس بکش. جمله را آهسته چهار پنج بار بخوان تا واژهای بیرون بزند — سپس بر همان واژه بمان. تمام روش همین است. هزار و پانصد سال قدمت دارد و چیز دیگری در آن نیست.
اگر هرگز این کار را نکردهاید
- 1
جمله را یک بار بخوانید — اگر تنهایید، بلند.
- 2
بیآنکه چیزی بخوانید، چهار دور با دایره نفس بکشید.
- 3
دوباره بخوانید و ببینید کدام واژه رهایتان نمیکند.
- 4
همان یک واژه را به خدا بگویید، به همان شیوه که او را میخوانید.
- 5
در سکوتی که پس از آن میآید بمانید. همان سکوت مقصود است؛ واژهها تنها در بودند.