مزمور ۲۷ — روشناییِ من خداوند است

روشناییِ من خداوند است، و نجاتم نیز از اوست؛ پس از چه کسی بترسم؟ پناهِ زندگی‌ام نیز خداوند است؛ پس از چه کسی بلرزم؟ اگر لشکری گرداگردم صف بکِشد، ترس به دلم راه نخواهد یافت؛ اگر جنگ بر سرم فرود آید، همچنان بر تو توکل خواهم داشت. از خداوند یک چیز را خواستارم، و جز آن چیزی آرزو نمی‌کنم: تا در خانهٔ او بمانم، تا واپسینِ روزهای عمرم. خداوندا، چون تو را می‌خوانم، صدایم را بشنو؛ بر من رحمت آور و پاسخم ده. روی تو، ای خداوند، همان چیزی است که در پی‌اش هستم؛ روی خود را از دیدگانم دور مدار. باور دارم که، پیش از آنکه از این زندگی بروم، چشمانم لطف و نیکیِ خداوند را خواهد دید. به خداوند چشم امید بدوز؛ استوار باش، بگذار دلت جسارت گیرد؛ باز هم به خداوند چشم امید بدوز.