مزمور ۵۱ — «رحم کن»

خدایا، بر پایهٔ محبتِ استوار خود بر من رحمت آور؛ به فراخیِ دلسوزی‌ات، طغیانم را از میان ببر. بارها و بارها مرا از این تباهی بشوی، و از گناهم پاکم گردان. خطای من از برابر چشمانم کنار نمی‌رود؛ شبانه‌روز در برابرم ایستاده است. این گناه را تنها در برابر تو کرده‌ام، تنها تو را، و آنچه در نظرت ناپسند بود، همان را به‌جا آوردم. در من، ای خدا، قلبی پدید آور که یکسره پاک باشد، و روحی استوار و ثابت را در اندرونم نو کن. مرا از نزدیکیِ خویش دور نینداز، و آنچه از روحِ خود در من دمیده‌ای، از من دریغ مکن. بار دیگر، شادیِ نجاتت را به من بازگردان، و بگذار روحی سخاوتمند مرا استوار نگاه دارد. خداوندا، این خاموشی را از دهانم بردار، تا زبانم آنچه را که سزاوار توست بگوید. روحی شکسته — این است آنچه به تو تقدیم می‌کنم؛ و دلی شکسته و خرد را هرگز پس نمی‌زنی، ای خدا.