مزمور ۱۳۰ — «از اعماق»

از اعماق تو را می‌خوانم، ای خداوند؛ خداوندا، صدایم را بشنو. بگذار توجهت هرگز از من دور نشود، و ناله‌ام را بی‌پاسخ مگذار. اگر تو، ای خداوند، گناهان را به حساب بیاوری، چه کسی تاب خواهد آورد؟ اما تو می‌بخشی، و از همین‌روست که با خشوع تو را می‌پرستیم. به خداوند امید بسته‌ام؛ جانم به او امید بسته است، و به کلامش دل خوش کرده‌ام. جانم چشم‌انتظارِ خداوند است، بیش از دیده‌بانان که چشم‌انتظارِ سپیده‌دمند. بگذار اسرائیل به خداوند امیدوار باشد، زیرا خداوند سرشار از رحمت است، و رهایی فراوان از آنِ اوست؛ او اسرائیل را از همهٔ گناهانش رها خواهد ساخت.