Ψαλμός 130 — Εκ βαθέων
De profundis (Ps 129/130)
Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σε, Κύριε· Κύριε, εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου· γενηθήτω τὰ ὦτά σου προσέχοντα εἰς τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου. Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃ, Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται; ὅτι παρὰ σοὶ ὁ ἱλασμός ἐστιν. Ἕνεκεν τοῦ νόμου σου ὑπέμεινά σε, Κύριε, ὑπέμεινεν ἡ ψυχή μου εἰς τὸν λόγον σου. Ἤλπισεν ἡ ψυχή μου ἐπὶ τὸν Κύριον ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός· ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας ἐλπισάτω Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸν Κύριον. Ὅτι παρὰ τῷ Κυρίῳ τὸ ἔλεος, καὶ πολλὴ παρ᾿ αὐτῷ λύτρωσις, καὶ αὐτὸς λυτρώσεται τὸν Ἰσραὴλ ἐκ πασῶν τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ.
Μεταδώστε το
Πότε λέγεται αυτή η προσευχή
Για τους νεκρούς, στις 2 Νοεμβρίου, σε κηδείες, και από τον πάτο μιας κατάθλιψης. Το *De profundis*: η προσευχή της Εκκλησίας γι' αυτούς που δεν μπορούν πια να προσευχηθούν οι ίδιοι. Εδώ στο κείμενο των Εβδομήκοντα, όπως το διάβαζε η αρχαία Εκκλησία — Ψαλμός 129 στην αρίθμηση των Εβδομήκοντα, 130 στην εβραϊκή.