اعتقادنامهٔ نیقیه
Symbolum Nicænum
ایمان دارم به یک خدا، پدرِ قادر مطلق، آفرینندهٔ آسمان و زمین، و همهٔ چیزهای دیدنی و نادیدنی. و به یک خداوند عیسی مسیح ایمان دارم، پسر یگانهٔ خدا، که پیش از همهٔ اعصار از پدر مولود شد؛ خدا از خدا، نور از نور، خدای حقیقی از خدای حقیقی؛ مولود، نه مخلوق، همذات با پدر؛ که همهٔ چیزها به واسطهٔ او آفریده شد. برای ما انسانها و برای نجات ما از آسمان فرود آمد، و به قدرت روحالقدس در رحم قرار گرفت، از مریم باکره زاده شد و انسان شد. برای ما در زمان پُنطیوس پیلاتُس مصلوب شد؛ رنج کشید و مرد و مدفون گشت، و روز سوم، بنا بر کتاب مقدس، برخاست. به آسمان صعود کرد و به دست راست پدر نشسته است. بار دیگر در جلال خواهد آمد تا زندگان و مردگان را داوری کند، و ملکوت او را پایانی نخواهد بود. و ایمان دارم به روحالقدس، خداوند و بخشندهٔ حیات، که از پدر و پسر صادر میشود، که با پدر و پسر پرستیده و جلال داده میشود، که به زبان پیامبران سخن گفته است. و ایمان دارم به کلیسای واحد، مقدس، کاتولیک و رسولی. یک تعمید را برای آمرزش گناهان اقرار میکنم، و در انتظار رستاخیز مردگانم و حیات جهان آینده. آمین.
به دیگران برسانید
این دعا کِی خوانده میشود
در مراسم قربانیِ یکشنبهها و در اعیاد بزرگ خوانده میشود. شوراهای نیقیه (۳۲۵) و قسطنطنیه (۳۸۱) آن را نوشتند تا دقیقاً بگویند کلیسا وقتی «خدا» میگوید چه میگوید — و همان سطر دربارهٔ من، خداوند و بخشندهٔ حیات، دلیل فراخواندن شورای دوم بود. متن یونانیِ شورای ۳۸۱ عبارت «و از پسر» را نداشت؛ کلیسای لاتین بعدها آن را افزود، و همان صورت، بهعنوان ایمانِ کلیسای رومی، اینجا آمده است.